Miód dzięki walorom smakowym jest chętnie używany zarówno przez dzieci, jak i dorosłych. Zawiera nie do końca poznane bogactwo co najmniej 300 substancji, które składają się na jego ogólne działanie.

Z czego składa się miód?

W zależności od rodzaju miodu zawiera różne związki chemiczne i może mieć odmienne zastosowanie. Jest wytwarzany przez pszczoły z nektaru kwiatów lub wydzielin niektórych drzew liściastych i iglastych. Cechą wspólną wszystkich typów miodu jest obecność wody, zwykle do 20%, oraz cukrów prostych, ok. 78%, głównie glukozy, fruktozy, natomiast z dwucukrów występują w nim maltoza i sacharoza.

Za to, jak smakuje miód, odpowiadają związki kwasowe oraz olejki eteryczne z kwiatów miododajnych, z których zostały zebrane. Im więcej zawiera fruktozy, tym jest bardziej klarowny. Nie może być zbyt kwaśny – to może świadczyć o jego nietrwałości oraz zachodzących w nim procesach fermentacji. Miód z orzecha włoskiego jest mocno gorzki, natomiast z akacji – smakowity i słodki.

W skład miodu wchodzą również aminokwasy, enzymy i białka, które mogą dość rzadko powodować objawy alergii u osób na nie uczulonych. Miód jest cennym źródłem witaminy C i B oraz soli mineralnych, takich jak żelazo, wapń, magnez, potas, czy łatwo przyswajalny krzem.

Miód można stosować zewnętrznie

Miód jest odżywczy i szybko dostarcza organizmowi energii dzięki cukrom prostym. Można stosować go także jako lekarstwo zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie. Zewnętrznie w postaci okładów przyspiesza gojenie ran, działa przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo. Świetnie nadaje się na trudno gojące zmiany skórne, owrzodzenia skóry i błony śluzowej, oparzenia i czyraki.

Miód jako lekarstwo

Główne jego zastosowanie to jednak łagodzenie objawów infekcji, takich jak kaszel, katar, ból gardła czy stany zapalne górnych dróg oddechowych. Jest lekiem antyseptycznym i wykrztuśnym. Łagodzi symptomy przeziębienia, chrypkę oraz jest skuteczny w chorobach z utrudnionym odksztuszaniem. Można podawać go bezpośrednio na łyżeczce do jamy ustnej lub w postaci domowych mikstur. Najskuteczniejsze w chorobach gardła jest połączenie dwóch łyżeczek miodu z sokiem z połowy cytryny, wymieszane ze szklanką gorącej wody. Jeśli zmieszamy miód z ziołami o działaniu wykrztuśnym, np. tymiankiem, może łagodzić nawet objawy astmy. W połączeniu z czosnkiem, który ma właściwości antybiotyczne, skutecznie odkaża i zwalcza przyczynę infekcji.

  • Najbardziej lubiany przez dzieci jest miód malinowy. Poza tym, że ma doskonałe walory smakowe, stanowi wspaniałe lekarstwo na przeziębienia i źródło witaminy C. Działa lekko napotnie i rozgrzewająco. Można dodawać go do słabej herbaty lub spożywać bezpośrednio w postaci nieprzetworzonej. Łagodzi chrypkę i kaszel, przynosi ulgę w bólu gardła. Ze względu na słodki smak zwiększa produkcję śliny, co powoduje lepsze nawilżenie podrażnionego i suchego gardła.
  • Osoby, które mają problem z zasypianiem, mogą się zrelaksować i łatwiej zasnąć po spożyciu łyżki stołowej miodu pół godziny przed planowanym pójściem spać. Szczególne właściwości uspokajające ma miód lipowy. Oprócz tego, że korzystnie działa w stanach zapalnych górnych i dolnych dróg oddechowych, też wycisza nerwy, zwalcza stres i napięcie, jest pomocny w bezsenności. Uważa się, że gdy spożywa się go codziennie, zawarte w nim związki cukrowe pobudzają organizm do produkcji endorfin oraz hormonu szczęścia. Następuje poprawa samopoczucia, a także zmniejszenie reakcji bólowych.
  • Niektóre rodzaje miodu są szczególnie skuteczne w różnych chorobach przewodu pokarmowego. Na przykład miód akacjowy i rzepakowy łagodzą objawy wynikające z zaburzeń pracy wątroby i woreczka żółciowego. Mogą je spożywać po zbyt obfitym posiłku osoby mające skłonność do wzdęć i niestrawności. Niektóre miody poleca się także w biegunce.
  • Miód wrzosowy przynosi ulgę w stanach zapalnych jelit oraz dróg moczowych. Powinni go używać szczególnie panowie, ponieważ chroni przed nadmiernym przerostem prostaty.

Miody spadziowe, ciemniejsze i ostrzejsze w smaku, powstają z drzew iglastych lub liściastych. Zbierają go pszczoły z wydzielin mszyc bytujących na ich zielonych częściach, najczęściej na liściach. W miodach z drzew iglastych czuć żywiczny posmak. Wszystkie jego rodzaje wspomagają terapię chorób układu krwionośnego oraz infekcji oskrzeli i płuc. Jest droższy i trudniejszy w pozyskaniu, ale za to najbardziej pożądany w pielęgnacji dróg oddechowych.

Miody wielokwiatowe wzmacniają i tonizują organizm. Są korzystne w objawach alergii, pod warunkiem, że nie jesteśmy uczuleni na jad pszczeli ani pyłki kwiatowe. Bezpieczniej wtedy zastosować inny rodzaj miodu – miód oczyszczony, nazywany Mel depuratum, pozbawiony pyłków i białek w dwóch procesach: ogrzania i zagęszczenia. Ryzyko wystąpienia objawów nietolerancji po jego spożyciu jest dużo mniejsze.

foto i materiał: http://dziecisawazne.pl